Opgegroeid tussen de lijnen

Sport is voor Simone geen fase of bijzaak, maar een fundament. “Ik heb het echt met de paplepel ingegoten gekregen”, vertelt ze. Haar vader was volleybaltrainer en scheidsrechter; als kind liep ze al met een mandje ballen achter zich aan. Haar moeder deed aan tafeltennissen. Ze groeide op in Hengelo (Overijssel) en bracht uren door in sporthallen. Eerst volleybal, later atletiek, tot blessures aan knieën en rug haar dwongen gas terug te nemen.

Ook thuis draaide het om sport. “Zaterdagavond was het pannenkoekendag, omdat iedereen aan het sporten was. En dan samen sport kijken op tv: voetbal”. Die vanzelfsprekendheid sport als ritme van de week is ze nooit kwijtgeraakt.

Sport, gezondheid en jeugd: een logische rode draad

Simone’s professionele pad loopt langs organisaties waar sport en maatschappij elkaar raken. Ze werkte jarenlang in de sport en maakte later de stap naar de politiek. In de Tweede Kamer hield ze zich bezig met thema’s die opvallend goed aansluiten bij waar BEN voor staat: sport en bewegen, gezondheid, jeugd en (brede) zorg.

Dat is geen toeval, zegt ze. Simone is namelijk van huis uit bewegingswetenschapper. Sport en gezondheid zijn voor haar twee kanten van dezelfde medaille. En jeugd? “Ik vind het gewoon ongelooflijk leuk om met jeugd en jongeren te werken,” vertelt ze. Zowel professioneel als bestuurlijk.

De reden dat ze ooit de politiek in ging, was ook heel helder: ze vond dat sport en bewegen in Den Haag te weinig aandacht kregen—zeker als je kijkt naar de maatschappelijke betekenis van sport, bijvoorbeeld voor preventie en gezondheid. Toen ze benaderd werd met de vraag of Tweede Kamer lidmaatschap iets voor haar was, voelde dat als een kwestie van verantwoordelijkheid nemen “Als je het roept en je wordt gevraagd, dan kun je daarna niet zeggen: ja, kan niet.”

Eerste kennismaking met rolstoelbasketbal: een hele andere koek

Haar eerste kennismaking met rolstoelbasketbal was op Papendal, in de periode dat ze bij NOC*NSF werkte. Tijdens een clinic stapten medewerkers in een sportrolstoel en Simone was meteen verkocht. “Jeminee, dat is echt een hele andere koek”, lacht ze. Wat haar raakte: “de intensiteit, de fanatiekheid, de fysieke component en vooral het besef dat dit simpelweg keiharde topsport is”. Ze bleef rolstoelbasketbal volgen en kijkt, als het kan, naar zowel de Olympische als de Paralympische Spelen. Wel met een duidelijke wens: meer zichtbaarheid. “Ik vind het altijd jammer dat het iets minder zichtbaar is op tv, vertelt ze, maar als je een beetje goed kijkt, kun je het altijd vinden.”

Ook evenementen zoals het EPC in Rotterdam maakten indruk: de sfeer, de fans, maar vooral het fysieke bewijs van wat er allemaal mogelijk is. Het is gewoon keihard sport, zegt ze, met dezelfde voorbereiding en dezelfde beleving.

Waarom Stichting BEN? 1 plus 1 is 3

De stap naar het bestuur van BEN kwam via Hans Gootjes, die haar na haar Kamerperiode vroeg of ze interesse had om aan te sluiten. Voor Simone voelde het als een logische optelsom. De clinic op Papendal bracht haar terug naar een overtuiging die al jaren centraal staat: “iedereen moet kunnen sporten en spelen. Ongeacht beperking, achtergrond of portemonnee”.

BEN sluit daar naadloos op aan, juist omdat de stichting rolstoelbasketbal toegankelijk maakt voor een breed publiek. Clinics laten mensen niet alleen de sport zien, maar vooral ook ervaren hoe uitdagend het is. Simone noemt rolstoelbasketbal een van de meest toegankelijke sporten, omdat valide en niet-valide deelnemers samen kunnen sporten.  

Voor haar was het simpel: “1 plus 1 is 3, dat moeten we doen”.

Bestuurlijke kracht: professionaliseren, verbinden en bouwen

Simone brengt ruime bestuurservaring mee en krijgt energie van organisaties die willen groeien. Haar kracht zit in het aanjagen van professionalisering en het versterken van randvoorwaarden. Niet door overal bovenop te zitten, maar door de juiste vragen te stellen, mee te denken en mensen in positie te brengen. Ze vindt het interessant om te kijken naar vermarkting van sport: welke ideeën zijn er, wat werkt, hoe maak je het aantrekkelijker en sterker zonder de kern te verliezen? Daarbij ziet ze ook een rol voor haar netwerk: Waar kan ik motiveren? Heb ik iemand in mijn netwerk die kan helpen, kan bijdragen?

Wat ze daarbij belangrijk vindt, is dat het team eigenaar blijft. Simone wil ondersteunen en versnellen, maar het werk en de richting horen bij de mensen die BEN dagelijks dragen.

Randvoorwaarden, coaches en teamenergie

In het gesprek komt dit thema steeds terug: randvoorwaarden. Simone gelooft dat groei pas echt mogelijk is als de basis klopt. Als de organisatie goed staat, ontstaat ruimte voor impact.

Daar hoort voor haar ook het belang van goede coaches en trainers bij. Ze raakte zelf op haar zestiende geblesseerd, maar gaf tot haar 35e training. Ze weet hoe bepalend begeleiding is, zeker in de breedtesport en in omgevingen waar kinderen voor het eerst kennismaken met sport.

Goede begeleiding is volgens haar essentieel: in de gymzaal, bij clinics, bij verenigingen—overal waar sport begint. “Het leren, jeugd, goede coaches dat speelt bij mij altijd als een rode draad.”

En dan is er nog iets wat ze herkent in de sportwereld en nu ook bij BEN: “teamenergie. Als mensen met hart en ziel samenwerken, ontstaat er iets krachtigs”. Ze voelde zich warm ontvangen en merkte een gedeelde mentaliteit: no-nonsense, en ambitieus. Hier mag van alles, maar we gaan wel ergens naartoe, zegt ze.

Hoe ze BEN verder wil helpen

Als bestuurslid wil Simone BEN helpen om de volgende stap te zetten: verder professionaliseren, strategisch meedenken over zichtbaarheid en groei, en waar mogelijk haar netwerk inzetten om kansen te openen. Niet om BEN te veranderen, maar om de impact die er al is groter te maken zodat nog meer scholen, bedrijven en gemeenschappen ervaren wat rolstoelbasketbal kan betekenen.

Sport heeft haar veel gegeven. Graag wil ze iets terugdoen. “Als je daar echt in gelooft, zegt ze, dan verrijkt het jezelf ook. Druk is het soms zeker. Maar betekenisvol is het altijd”.